Iz tiska izašla dva romana Josipa Petrlića Pjera
Krtiževačkom piscu Pjeru iz tiska u Beogradu istodobno izašla dva nova romana, nagrađeni "Novi Martinov dom" i "Dalje nisam slušala". Nakladnici su Nova Nova Poetika- Beograd i Soba priča - Križevci, a urednik i recezent je poznati pisac Vladimir Tomić.
Ovim naslovima Pjerova bibliografija se "popela" na objavljena 22 naslova od toga 13 za djecu.
Roman „Novi Martinov dom” Josipa Petrlića Pjera pripoveda o Martinu, starijem čoveku koji dolaskom u dom u Širokom Brezju mora da se odvoji od poznatog prostora, ustaljenih navika i dragih bića. Novi život započinje strahom od usamljenosti, ali se pred njim postepeno otvara zajednica ljudi sa sopstvenim biografijama, brigama i željama.
U domu Martin upoznaje cimera Franju, baku Katu, sestru Renatu, kuvaricu Ružicu, domara Mladena i druge stanare. Njihova prijateljstva nastaju kroz svakodnevne razgovore, uzajamnu pomoć, šale, zajedničke obroke i sećanja. Autor starački dom prikazuje kao prostor u kome ljudi i dalje mogu da vole, stvaraju i budu potrebni jedni drugima.
Martinova povezanost sa mačkom koja nosi njegovo ime čuva vezu sa prethodnim domom. Njegovo prijateljstvo s Franjom i briga za druge stanare pokazuju kako se osećaj pripadnosti gradi iz malih gestova. Jedna od važnih epizoda, potraga za bakom Katom tokom olujne noći, stavlja zajedništvo na stvarnu probu.
Petrlić Pjer daje prostor i umetnosti, pesmama, slikanju i prazničnim okupljanjima. Kroz kajkavski obojene dijaloge i neposredan humor razvija epizodičan roman o starosti, porodičnim odnosima i praštanju. Posebno su značajni susreti koji omogućavaju pomirenje i obnavljanje dugo prekinutih veza.
Knjigu prati osvrt „Dom koji se gradi od ljudi” Vladimira Tomića. „Novi Martinov dom” namenjen je čitaocima porodične i društvene proze, kao i svima koje zanimaju dostojanstvo u starosti, prijateljstvo među generacijama i mogućnost da se novi dom pronađe i izvan porodične kuće.
Vladimir Tomić, pisac i urednik
U romanu „Dalje nisam slušala” Josip Petrlić Pjer prati ženu u pedesetim godinama koja, posle gubitka posla i raspada braka, odlazi u inostranstvo da radi kao njegovateljica. Kuća koju je godinama gradila, porodični odnosi i osećaj da je nekome potrebna počinju da se raspadaju, a pred njom ostaje pitanje koliko njenog života zaista pripada njoj.
Glavna junakinja putuje autobusom u tuđinu, prema mestu koje u svojoj svesti naziva „Tamo”. Među drugim ženama koje napuštaju domove kako bi brinule o nepoznatim ljudima prepoznaje slične sudbine: rad bez odmora, odricanje, finansijsku zavisnost porodica i često potpunu nevidljivost njihovih potreba.
U nemačkoj kući svakodnevno se suočava s fizički i emocionalno iscrpljujućim poslom, strogim pravilima i poniženjima. Prizori njege, lekova, noćnih buđenja i usamljenosti pokazuju koliko tuđa briga može da iscrpi čoveka koji sam nema oslonac. Između posla i sećanja vraćaju se slike nekadašnjeg braka, neverstva i postupnog gubitka samopouzdanja.
U romanu se razvija i odnos prema pevaču W., čiji glas i povremeni znaci pažnje za junakinju postaju mogućnost da ponovo oseti da postoji kao osoba sa željama. Međutim, njena potreba za bliskošću ne otklanja teške uslove rada niti neizvesnost budućnosti. Pripovedanje smenjuje bolne prizore, crni humor i sitne detalje svakodnevice: senku jabuke na fasadi, ekran telefona, šolju kafe i putnički autobus.
Knjigu prati osvrt „O radu koji troši čovjeka i glasu koji se vraća” Vladimira Tomića. „Dalje nisam slušala” namenjen je čitaocima savremene socijalne i psihološke proze, posebno onima koje zanimaju ženske sudbine, rad njegovateljica u inostranstvu, starenje i potraga za dostojanstvom nakon velikih životnih gubitaka.
Vladimir Tomić, pisac i urednik
